Bulideira, traxes tradicionais e complementos online

En esta categoría terás á túa disposición vales agasallo para poder enviarlle a esa persoa especial.Si escolles envío a domicilio e pos a dirección de envío do agasallado , enviaremoslle á casa o vale envolto para regalo, si desexas poñerlle unha dedicatoria só tes que deixarnos o texto nas observacións do pedido.Si desexas escoller recollida en tenda , e que a persoa agasallada veña a buscalo ,deberás poñer os seus datos nas observcións do pedido , así como si queres engadir unha dedicatoria tamén podes deixarnola escrita en ese recadro.OS VALES NON CADUCAN 

media calada alta en granate 

calcetín de lá feito a manTALLA UNICA 

CONFECCIONASE BAIXO PEDIDO

Fermoso brocado de 2,80 ancho en vermello con flor pequena 

Autores:Xurxo SoutoPedro PascualTapa dura128 páxinasLibro-DiscoColección: CHAVE MESTRA Ref: CM15CD con 27 gravacións orixinais de Sindo de OlelasISBN: 978-84-949511-3-8“Olelas ou o asombro. Pedra, cachenas… e concertina. Fenómeno único na Galiza toda. Unha pequena aldea (só sesenta casas) que, por tradición, bailla con este son. Calquera noite de vrao pode soar o vira. Antroido, Matanza, Reis… Non existe (ou existía) celebración, pública ou familiar, na que alguén non pouse os dedos enriba deste instrumento.”Xurxo SoutoOlelas, concello de Entrimo, provincia de Ourense. Como os seus veciños din ,“unha aldea empoleirada na montaña”. No outro lado dun encoro -todos son familia-, A Várzea xa é Portugal. Terra de músicos. Calquera celebración xira ao redor dun instrumento: “a concertina” (acordeón diatónico).Como en todas as aldeas contratan unha orquestra o día da festa. Mais aquí o clímax chega xusto no descanso, cando as concertinas soben ao palco e a parroquia enteira baila as danzas que aprenderon dos seus maiores: o vira, o S, e a cana verde.O gran tocador destes tempos foi Sindo, directamente Sindo de Olelas. Como a maioría dos seus veciños emigrou a Francia (polo verán esta é unha aldea bilingúe, campan nela dous idiomas: o galego e o francés). Por suposto, canda a maleta levou tame´n o instrumento. E tanta foi a súa paixón que á volta, cando construíu a casa nova, fixo no salón un pequeno palco para poder tocar en toda celebración.Deixounos a finais desta segunda década do século XXI. Mais a tradición continúa. Alén dos propios tocadores de Olelas, os fillos de Sindo bailan nos ranchos portugueses de París. E o seu neto espalla por Francia adiante o repertorio destas montañas.

Concha do canizo